नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा पछिल्लो समय एउटा गम्भीर बहस उठिरहेको छ—के कुनै फिल्मको वास्तविक सफलता दर्शकको स्वस्फूर्त उपस्थितिले निर्धारण गर्छ, कि आफैँ टिकट किनेर हल भरिएको देखाउने प्रवृत्तिले?
चलचित्र निर्माण गर्नु सजिलो काम होइन। एउटा फिल्म तयार पार्न निर्माताले ठूलो आर्थिक लगानी, समय, श्रम र सिर्जनात्मक ऊर्जा खर्च गर्नुपर्छ। कलाकार, प्राविधिक, लेखक, निर्देशक तथा चलचित्रसँग जोडिएका सयौँ व्यक्तिको मेहनत त्यसमा मिसिएको हुन्छ। त्यसैले कुनै फिल्मले राम्रो व्यापार गरोस्, धेरै दर्शकले हेरून् र निर्माताले लगानी उठाउन सकून् भन्ने चाहना स्वाभाविक हो।
तर सफलता हासिल गर्ने नाममा दर्शकको वास्तविक उपस्थिति र फिल्मको व्यापारबारे भ्रम सिर्जना गरिन्छ भने त्यसले समग्र चलचित्र उद्योगको विश्वसनीयतामाथि प्रश्न उठाउँछ।
आज नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा यस्तै एउटा प्रवृत्तिबारे गम्भीर छलफल आवश्यक देखिन्छ—निर्माता स्वयंले टिकट किन्ने, आफ्ना निकटवर्तीलाई टिकट किन्न लगाउने, विभिन्न समूह तथा संस्थाका नाममा दर्शक जुटाउने र त्यसलाई फिल्मको ठूलो व्यावसायिक सफलताका रूपमा प्रस्तुत गर्ने अभ्यास।
आफ्नै फिल्मको टिकट आफैँ किनेर सफलता देखाउने प्रवृत्ति
कुनै निर्माताले आफ्नो फिल्मको प्रचार गर्न टिकट किन्नु वा दर्शकलाई फिल्म देखाउन आर्थिक सहयोग गर्नु आफैँमा गलत होइन। फिल्मको प्रचारप्रसार गर्नु, विशेष प्रदर्शन आयोजना गर्नु, दर्शकलाई निमन्त्रणा गर्नु र आफ्नो सिर्जनालाई धेरै मानिससम्म पुर्याउनु निर्माताको अधिकार हो।
तर प्रश्न त्यतिबेला उठ्छ, जब टिकट किन्ने उद्देश्य फिल्मलाई सहयोग गर्नुमा मात्र सीमित नभई वास्तविक मागभन्दा बढी दर्शक रहेको देखाउने, हल भरिएको प्रचार गर्ने वा फिल्मले अस्वाभाविक रूपमा ठूलो व्यापार गरिरहेको सन्देश दिने हुन्छ।
मानौँ, कुनै हलमा दर्शकको वास्तविक माग कम छ। तर निर्माताले आफ्नै खर्चमा ठूलो सङ्ख्यामा टिकट किन्छन्। साथीभाइ, आफन्त, क्लब, संस्था वा विभिन्न समूहलाई बोलाएर हल भराउँछन्। त्यसपछि हल भरिएको दृश्य सामाजिक सञ्जालमा सार्वजनिक गर्दै फिल्मले दर्शकको अत्यधिक साथ पाइरहेको सन्देश प्रवाह गर्छन्।
यहाँ मुख्य प्रश्न टिकट कसले किन्यो भन्ने होइन, टिकट बिक्री, वास्तविक दर्शकको उपस्थिति र फिल्मको व्यावसायिक सफलताबारे सार्वजनिक गरिने दाबी कति पारदर्शी छ भन्ने हो।
आफ्नो फिल्मलाई आर्थिक सहयोग गर्नु निर्माताको व्यक्तिगत निर्णय हो। तर त्यस्तो सहयोगबाट सिर्जित उपस्थितिलाई स्वतन्त्र दर्शकको माग वा वास्तविक व्यावसायिक सफलताका रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ भने त्यो नैतिक प्रश्नको विषय बन्छ।
प्रचार र भ्रमबीचको सीमारेखा कहाँ छ?
चलचित्र प्रचारका लागि सञ्चारमाध्यमको भूमिका अत्यन्त महत्त्वपूर्ण हुन्छ। फिल्मको कथा, कलाकार, निर्माण पक्ष, प्रदर्शन मिति र दर्शकको प्रतिक्रियाबारे समाचार तथा सामग्री प्रकाशन गर्नु स्वाभाविक प्रक्रिया हो।
तर प्रचार र समाचारबीच स्पष्ट भिन्नता हुनुपर्छ।
निर्माताले विज्ञापन दिएर आफ्नो फिल्मको प्रचार गर्नु स्वाभाविक हो। विज्ञापनका लागि पैसा खर्च गर्नुमा कुनै आपत्ति छैन। समस्या त्यतिबेला उत्पन्न हुन्छ, जब भुक्तानी गरिएको प्रचार सामग्रीलाई स्वतन्त्र समाचार वा निष्पक्ष समीक्षाका रूपमा प्रस्तुत गरिन्छ।
फिल्मले कति कमायो, कति दर्शकले हेर्यो, कति शो हाउसफुल भए र दर्शकको प्रतिक्रिया कस्तो रह्यो भन्ने विषयमा समाचार लेख्दा सञ्चारमाध्यमले सम्भव भएसम्म तथ्यमा आधारित हुनुपर्छ।
कुनै फिल्मको प्रचार सामग्रीलाई समाचारको स्वरूप दिँदा त्यसको व्यावसायिक प्रकृति स्पष्ट पारिनुपर्छ। त्यस्तै, फिल्मका निर्माताले उपलब्ध गराएका व्यापारसम्बन्धी तथ्याङ्कलाई स्वतन्त्र रूपमा पुष्टि नगरी अन्तिम सत्यका रूपमा प्रस्तुत गर्नु उचित हुँदैन।
विज्ञापनको पैसा तिरेर प्रचार गर्न पाइन्छ, तर विज्ञापनलाई निष्पक्ष समाचारको आवरण दिएर दर्शकको विश्वास आर्जन गर्नु हुँदैन।
सञ्चारमाध्यमले आफ्नो विश्वसनीयता जोगाउनुपर्छ भने निर्माताले पनि प्रचार र तथ्यबीचको सीमाको सम्मान गर्नुपर्छ।
पैसा दिएर समीक्षा लेखाउने र दर्शकको धारणा प्रभावित पार्ने प्रवृत्ति
आज सामाजिक सञ्जाल चलचित्र प्रचारको शक्तिशाली माध्यम बनेको छ। युट्युब, फेसबुक, टिकटक तथा अन्य डिजिटल प्लेटफर्ममार्फत कुनै फिल्मको प्रचार केही घण्टामै हजारौँ वा लाखौँ मानिससम्म पुग्न सक्छ।
यसले नेपाली चलचित्र उद्योगलाई ठूलो अवसर दिएको छ। तर यही अवसरको दुरुपयोग हुने सम्भावना पनि उत्तिकै छ।
कुनै फिल्म हेरेपछि दर्शकले सकारात्मक प्रतिक्रिया दिनु स्वाभाविक हो। कसैले फिल्म मन पराउन सक्छन्, कसैले मन नपराउन सक्छन्। एउटै फिल्मबारे फरकफरक धारणा हुनु चलचित्र संस्कृतिको सामान्य पक्ष हो।
तर पैसा दिएर प्रशंसात्मक समीक्षा लेखाउन, फिल्म नहेरी सकारात्मक प्रतिक्रिया दिन लगाउन वा योजनाबद्ध रूपमा फिल्म उत्कृष्ट रहेको सन्देश फैलाउन खोजिन्छ भने त्यसले दर्शकलाई भ्रमित गर्न सक्छ।
त्यस्तै, फिल्म नहेरेका व्यक्तिलाई फिल्म हेरेको जस्तो गरी प्रतिक्रिया दिन लगाउनु, पैसा दिएर स्वतन्त्र समीक्षकको आवरणमा प्रचार गराउनु वा नकारात्मक प्रतिक्रियालाई दबाउन खोज्नु स्वस्थ चलचित्र संस्कृतिका लागि हानिकारक अभ्यास हुन्।
यहाँ पनि सबै सकारात्मक समीक्षा वा प्रचार सामग्रीलाई शङ्काको दृष्टिले हेर्नु उचित हुँदैन। कुनै फिल्म साँच्चिकै राम्रो लागेर दर्शकले प्रशंसा गरेका हुन सक्छन्। कलाकारको मेहनत, कथाको प्रभाव, निर्देशन र अभिनयका कारण फिल्म लोकप्रिय हुन सक्छ।
तर समीक्षा स्वतन्त्र हो कि प्रायोजित, प्रतिक्रिया वास्तविक हो कि योजनाबद्ध, र प्रचारलाई निष्पक्ष विचारका रूपमा प्रस्तुत गरिएको छ कि छैन भन्ने कुरा पारदर्शी हुनुपर्छ।
दर्शकले फिल्म हेर्ने निर्णय अरूको विचार सुनेर गर्न सक्छन्। त्यसैले उनीहरूलाई सही जानकारी पाउने अधिकार छ।
नेपाली फिल्म क्षेत्रमा यो चलन कसले सुरु गर्यो?
निर्माताले आफ्नै फिल्मको टिकट किनेर प्रदर्शनलाई निरन्तरता दिने वा दर्शकको उपस्थिति बढाउने अभ्यास नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा कहिलेदेखि सुरु भयो र सबैभन्दा पहिले कसले गर्यो भन्ने विषयमा ठोस प्रमाण आवश्यक छ।
यस विषयमा सार्वजनिक भएका केही समाचारले विगतदेखि नै यस्तो अभ्यास रहेको सङ्केत गर्छन्।
चलचित्रको प्रदर्शन अवधि कायम राख्ने व्यवस्थासँग सम्बन्धित आर्थिक तथा व्यावसायिक अभ्यासले पनि यसमा भूमिका खेलेको हुन सक्छ।
तर कुनै एक निर्मातालाई नै यो प्रवृत्तिको सुरुवातकर्ता भनेर प्रमाणबिना आरोप लगाउनु उचित हुँदैन।
यो प्रवृत्ति भारतमा पनि चर्चामा आउने गरेको सुनिन्छ। त्यहाँ पनि चलचित्रको व्यापार, टिकट बिक्री, प्रचार र वास्तविक दर्शकको सङ्ख्याबारे विभिन्न समयमा बहस हुने गरेको छ। तर भारतमा यस्तो अभ्यास रहेको आधारमा नेपालमा पनि यसको सुरुवात त्यहीँबाट भएको थियो भन्ने निष्कर्ष निकाल्न मिल्दैन।
हाम्रो चासो कसले सुरु गर्यो भन्ने प्रश्नमा मात्र सीमित हुनु हुँदैन। यसले नेपाली चलचित्रको व्यावसायिक प्रणाली, दर्शकको विश्वास र फिल्मको वास्तविक मूल्याङ्कनमा कस्तो प्रभाव पारिरहेको छ भन्ने विषयमा पनि छलफल आवश्यक छ।
फिल्म चलाउने कि दर्शकलाई फिल्मप्रति आकर्षित गर्ने?
चलचित्र निर्माणको मूल उद्देश्य कथा, कला, मनोरञ्जन र मानवीय अनुभवलाई दर्शकमाझ पुर्याउनु हो। व्यावसायिक चलचित्रका लागि आर्थिक सफलता पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण हुन्छ।
तर फिल्म सफल बनाउने बाटो र सफल भएको देखाउने बाटो फरक हुन्।
एउटा बाटोमा निर्माताले राम्रो कथा छनोट गर्छन्, पटकथामा मेहनत गर्छन्, कलाकारको क्षमताको सदुपयोग गर्छन्, निर्देशनमा ध्यान दिन्छन् र प्राविधिक पक्षलाई मजबुत बनाउँछन्। त्यसपछि दर्शकलाई फिल्मको विशेषता बुझाउने गरी प्रचार गर्छन्।
अर्को बाटोमा वास्तविक दर्शकको मागभन्दा बढी व्यापार भएको देखाउन विभिन्न उपाय अपनाइन्छन्। आफैँ टिकट किन्ने, आफ्ना समूहलाई हलमा उपस्थित गराउने, हल भरिएको दृश्यलाई व्यापक प्रचार गर्ने र सामाजिक सञ्जालमा सफलताको ठूलो दाबी गर्ने काम गरिन्छ।
यी दुई अभ्यासबीचको भिन्नता महत्त्वपूर्ण छ।
पहिलो अभ्यासले दर्शकको विश्वास जित्ने प्रयास गर्छ। दोस्रो अभ्यासले पारदर्शिता नहुँदा दर्शकको धारणा प्रभावित पार्न सक्छ।
निर्माताले आफ्नो फिल्म चलाउन चाहनु गलत होइन। तर फिल्मको वास्तविक गुणस्तर, दर्शकको प्रतिक्रिया र व्यावसायिक परिणामलाई छायामा पारेर केवल सफलताको छवि निर्माण गर्न खोज्नु दीर्घकालीन रूपमा लाभदायक नहुन सक्छ।
दर्शकलाई हलसम्म ल्याउनु प्रचारको सफलता हो; उनीहरूलाई फिल्म मन पराएर फेरि अर्को फिल्म हेर्न प्रेरित गर्नु चलचित्रको वास्तविक उपलब्धि हो।
समूहगत दर्शक जुटाउनु गलत हो कि त्यसको प्रस्तुति?
कुनै संस्था, क्लब, विद्यालय, कलेज, सामाजिक समूह वा साथीभाइ मिलेर फिल्म हेर्न जानु आफैँमा गलत होइन। सामूहिक प्रदर्शन, विशेष शो, च्यारिटी शो र संस्थागत टिकट खरिद चलचित्रको वैध व्यावसायिक अभ्यास हुन सक्छन्।
कुनै फिल्मलाई समर्थन गर्न चाहने समूहले आफ्नै खर्चमा टिकट किन्न सक्छ। निर्माता वा वितरकले पनि विशेष शो आयोजना गर्न सक्छन्।
तर यस्ता प्रदर्शनबाट प्राप्त टिकट बिक्रीलाई नियमित प्रदर्शनमा स्वतन्त्र रूपमा आएका दर्शकको मागसँग मिसाएर प्रस्तुत गरियो भने तथ्यको वास्तविक अर्थ बदलिन सक्छ।
उदाहरणका लागि, कुनै संस्थाले आफ्ना सदस्यका लागि एक हजार टिकट किनेको छ भने त्यो एक हजार टिकटको वास्तविक बिक्री हो। तर त्यसलाई कुनै अतिरिक्त स्पष्टीकरणबिना फिल्मप्रति स्वतःस्फूर्त रूपमा आकर्षित भएका एक हजार स्वतन्त्र दर्शकको प्रमाणका रूपमा प्रस्तुत गर्नु भ्रामक हुन सक्छ।
यसको समाधान सामूहिक प्रदर्शन रोक्नु होइन। समाधान भनेको टिकट बिक्री, विशेष प्रदर्शन, प्रायोजित शो र नियमित प्रदर्शनको व्यापारलाई आवश्यकताअनुसार पारदर्शी रूपमा छुट्याउनु हो।
व्यापारको रेकर्ड, हलको हाउसफुल र वास्तविक सफलता
कुनै फिल्मले ऐतिहासिक व्यापार गर्यो भन्ने समाचार आउँदा दर्शकमा उत्सुकता बढ्नु स्वाभाविक हो। व्यापारका रेकर्डले फिल्म उद्योगमा नयाँ सम्भावना सिर्जना गर्न सक्छन्।
तर कुनै फिल्मले कति कमायो भन्ने प्रश्नको उत्तर दिँदा तथ्याङ्कको आधार स्पष्ट हुनुपर्छ।
कुल टिकट बिक्री, कुल बक्स अफिस आम्दानी, निर्माताले प्राप्त गर्ने रकम, वितरकको हिस्सा र फिल्मको वास्तविक नाफा फरकफरक विषय हुन्।
त्यस्तै, कुनै शो हाउसफुल हुनु र फिल्म समग्रमा नाफामा जानु एउटै कुरा होइन।
फिल्मको कुल आम्दानी ठूलो देखिए पनि निर्माण लागत, प्रचार खर्च, वितरण खर्च र अन्य आर्थिक दायित्वका कारण नाफा कम हुन सक्छ। अर्कोतर्फ, सीमित बजेटमा बनेको फिल्मले तुलनात्मक रूपमा कम व्यापार गरेर पनि लगानी उठाउन सक्छ।
त्यसैले फिल्मको सफलता मूल्याङ्कन गर्दा एउटा मात्र तथ्याङ्कलाई अन्तिम आधार बनाउनु उचित हुँदैन।
नेपाली चलचित्र क्षेत्रमा व्यापारसम्बन्धी दाबीको विश्वसनीयता बढाउन टिकट बिक्रीको पारदर्शी अभिलेख, डिजिटल बक्स अफिस प्रणाली, स्वतन्त्र रूपमा पुष्टि गर्न सकिने तथ्याङ्क र स्पष्ट प्रतिवेदन आवश्यक छन्।
फिल्मको व्यापारलाई अतिरञ्जित रूपमा प्रस्तुत गर्दा तत्काल प्रचारको लाभ मिल्न सक्छ। तर दर्शक, लगानीकर्ता र चलचित्र क्षेत्रका अन्य पक्षले तथ्याङ्कमाथि विश्वास गर्न छाडे भने त्यसको असर दीर्घकालीन हुन सक्छ।
विदेशी बजारमा फिल्म बेच्ने उद्देश्य र वास्तविक मूल्य
नेपाली चलचित्रको बजार नेपालभित्र मात्र सीमित रहनु हुँदैन। नेपाली भाषी दर्शक रहेका विभिन्न देशमा फिल्म प्रदर्शन गर्नु, अन्तर्राष्ट्रिय वितरकसँग सहकार्य गर्नु र डिजिटल अधिकार बिक्री गर्नु चलचित्र उद्योगको विकासका लागि सकारात्मक कुरा हुन्।
फिल्मको डिजिटल अधिकार राम्रो मूल्यमा बिक्री हुनु निर्माताका लागि उपलब्धि हो। विदेशी बजारमा फिल्म प्रदर्शन हुनु पनि गौरवको विषय हो।
तर कुनै फिल्मको घरेलु व्यापार, दर्शकको प्रतिक्रिया वा लोकप्रियताबारे भ्रामक दाबी गरेर त्यसको डिजिटल अधिकार वा विदेशी वितरणको मूल्य बढाउने प्रयास गरिन्छ भने त्यो चिन्ताको विषय हुन्छ।
अन्तर्राष्ट्रिय वितरकले फिल्मको वास्तविक बजार सम्भावना, दर्शकको रुचि, कलाकारको लोकप्रियता, कथाको आकर्षण र बिक्रीको व्यावसायिक सम्भाव्यता हेर्न सक्छन्। त्यसैले दीर्घकालीन बजार निर्माणका लागि वास्तविक तथ्य र विश्वसनीयता महत्त्वपूर्ण हुन्छन्।
विदेशी बजारमा नेपाली फिल्मको प्रतिष्ठा बढाउन केवल ठूलो व्यापारको प्रचार पर्याप्त हुँदैन। गुणस्तरीय सामग्री, विश्वसनीय व्यापारिक तथ्याङ्क र दर्शकले अपेक्षा गर्न सक्ने स्तरको सिर्जना पनि आवश्यक हुन्छ।
नेपाली फिल्मको वास्तविक सफलता भनेको विदेशी बजारमा अधिकार बिक्री गर्नु मात्र होइन, त्यहाँका दर्शकले पनि फिल्म हेरेर सकारात्मक अनुभव प्राप्त गर्नु हो।
यस प्रवृत्तिलाई सुधार्न के गर्न सकिन्छ?
यो समस्या समाधान गर्न कुनै एक निर्माता वा कलाकारलाई दोष दिएर मात्र पुग्दैन। चलचित्र क्षेत्रका विभिन्न पक्षले आ–आफ्नो जिम्मेवारी पूरा गर्नुपर्छ।
पहिलो, निर्माताले व्यापारसम्बन्धी दाबी पारदर्शी बनाउनुपर्छ। टिकट बिक्री, विशेष शो, प्रायोजित प्रदर्शन र नियमित दर्शकको उपस्थितिबीचको भिन्नता आवश्यकताअनुसार स्पष्ट गर्नुपर्छ।
दोस्रो, सञ्चारमाध्यमले तथ्य पुष्टि गर्नुपर्छ। फिल्मले ऐतिहासिक व्यापार गरेको, रेकर्ड तोडेको वा सबै शो हाउसफुल भएको दाबी प्रकाशित गर्दा सम्भव भएसम्म विश्वसनीय प्रमाण खोज्नुपर्छ। भुक्तानी गरिएको प्रचार सामग्रीलाई समाचार वा स्वतन्त्र समीक्षाका रूपमा प्रस्तुत गर्नु हुँदैन।
तेस्रो, समीक्षक र डिजिटल सामग्री निर्माताले आफ्नो व्यावसायिक सम्बन्ध खुलाउनुपर्छ। कुनै समीक्षा वा प्रतिक्रिया प्रायोजित हो भने त्यसको जानकारी दर्शकले पाउनुपर्छ।
चौथो, चलचित्रसँग सम्बन्धित संघसंस्थाले पारदर्शी व्यावसायिक अभ्यासलाई प्रोत्साहन गर्नुपर्छ। टिकट बिक्री र बक्स अफिससम्बन्धी तथ्याङ्क व्यवस्थित रूपमा उपलब्ध गराउने प्रणालीले गलत दाबीबारे उठ्ने प्रश्नलाई कम गर्न सक्छ।
पाँचौँ, दर्शकले पनि प्रचार र वास्तविक समीक्षाबीचको भिन्नता बुझ्ने अवसर पाउनुपर्छ। एउटै प्रचार सामग्री वा भाइरल भिडियोका आधारमा फिल्मको वास्तविक गुणस्तरबारे निष्कर्ष निकाल्नु आवश्यक छैन।
छैटौँ, निर्माताले पटकथा, कथा, अभिनय, निर्देशन र प्राविधिक गुणस्तरमा लगानी गर्नुपर्छ। प्रचार आवश्यक छ, तर प्रचारले मात्र कमजोर कथालाई दीर्घकालीन रूपमा बलियो बनाउन सक्दैन।
अन्त्यमा: दर्शकको विश्वासभन्दा ठूलो कुनै प्रचार छैन
नेपाली चलचित्र क्षेत्रले आज नयाँ दर्शक, नयाँ बजार र नयाँ सम्भावनाको खोजी गरिरहेको छ। प्रविधिको विकासले फिल्म निर्माणदेखि प्रचारप्रसारसम्मका कामलाई सहज बनाएको छ। सामाजिक सञ्जालले साना बजेटका फिल्मलाई पनि ठूलो दर्शक समूहसम्म पुग्ने अवसर दिएको छ।
यस्तो समयमा चलचित्र क्षेत्रले आफ्नो विश्वसनीयता अझ बलियो बनाउन आवश्यक छ।
निर्माताले आफ्नै फिल्मको टिकट किन्नु आफैँमा अपराध होइन। साथीभाइलाई फिल्म देखाउनु, समूहगत प्रदर्शन आयोजना गर्नु वा प्रचारका लागि आर्थिक लगानी गर्नु पनि गलत होइन। तर वास्तविक दर्शकको माग, टिकट बिक्री र फिल्मको व्यावसायिक सफलताबारे भ्रम सिर्जना गर्ने उद्देश्यले यी अभ्यास गरिन्छन् भने त्यसको आलोचनात्मक समीक्षा हुनुपर्छ।
चलचित्र केवल व्यापारिक वस्तु होइन; यो समाजको कथा, संस्कृतिको अभिव्यक्ति र सिर्जनात्मक मेहनतको परिणाम पनि हो। त्यसैले यसको मूल्याङ्कन केवल हलमा कति मानिस देखिए, कति शो हाउसफुल भए वा कति करोडको व्यापार भएको दाबी गरियो भन्ने आधारमा मात्र हुनु हुँदैन।
फिल्मले दर्शकलाई कस्तो अनुभव दियो, कति प्रभाव पार्यो, कति मानिसले स्वेच्छाले हेरे र त्यसले चलचित्रप्रतिको विश्वास कति बढायो भन्ने प्रश्न पनि उत्तिकै महत्त्वपूर्ण छन्।
फिल्म चलाउन टिकट किन्न सकिन्छ, तर दर्शकको मन किन्न सकिँदैन।
हल भरिएको देखाउन सकिन्छ, तर दर्शकको विश्वास कृत्रिम रूपमा निर्माण गर्न सकिँदैन।
व्यापारको ठूलो अङ्क प्रचार गर्न सकिन्छ, तर सिर्जनाको वास्तविक मूल्याङ्कन समय र दर्शकले नै गर्छन्।
त्यसैले नेपाली चलचित्र क्षेत्रले अब एउटा महत्त्वपूर्ण प्रश्नको सामना गर्नुपर्छ—हामी दर्शकलाई राम्रो फिल्म दिएर हलसम्म ल्याउन चाहन्छौँ, कि हल भरिएको देखाएर फिल्म राम्रो भएको विश्वास दिलाउन चाहन्छौँ?
नेपाली चलचित्रको भविष्य पहिलो बाटोमा छ। गुणस्तरीय कथा, इमानदार प्रचार, पारदर्शी व्यापार र दर्शकप्रतिको सम्मानले मात्र दीर्घकालीन रूपमा बलियो चलचित्र उद्योग निर्माण गर्न सक्छ।
किनभने अन्ततः फिल्मको वास्तविक सफलता निर्माताले किनेका टिकटको सङ्ख्याले होइन, फिल्म हेर्न दर्शकले स्वेच्छाले खर्च गरेको पैसा, समय र त्यसपछि उनीहरूको मनमा बाँकी रहेको प्रभावले निर्धारण गर्छ।
प्रकाशित मिति: २८ आश्विन २०८३, बुधबार
प्रतिक्रिया